Teoría das ideas de Aristóteles

A teoría do home de Aristóteles:
Aristóteles se contrapone a Parménides, quen sostiña a inmutabilidad do ser: existen de feito múltiples modos do ser. Partindo da certeza, dada pola evidencia, que os entes sensibles estean continuamente suxeitos ao devir-cambio (e polo tanto a corromperse e a morrer) e a moverse, Aristóteles ocúpase, nun profundo estudo, do movemento - entendido como o paso dun certo estado do ser a outro - do tempo e dos fenómenos físicos en xeral, proporcionando un dos primeiros estudos completos da física.

 Malia esta idea contraria á formulación de Parménides, Aristóteles reconcíliase con el advertindo una certa inmutabilidad do ser que doutra banda o vai a definir esencialmente ao definir o seu concepto de sustancia, o que permanece ante todo cambio.
 Os conceptos cardinales da Física aristotélica son:
 -A sustancia primeira: é o individuo, o obxecto corporal.
 -A sustancia segunda: é aquilo que queda a pesar do mutar. Un ser humano, por exemplo, de mozo pasa a ser vello. Polo tanto sufriu unha mutación, pero sempre do mesmo ser humano estamos falando que polo tanto podémolo definir como sustrato.
-Os accidentes: Son as diferentes calidades non esenciais que se poden dar nos seres (tamaño, cor, etc.).
 O principio de movemento ou cambio é algo consustancial aos seres. Os seres naturais teñen en si e por si mesmos devandito principio, o cal non ocorre nos seres artificiais nos cales o cambio élles dado. O movemento nos seres naturais vai dirixido cara ao cumprimento da súa propia esencia, é dicir, ten unha finalidade (teleología). Para explicar todo movemento ou cambio Aristóteles utiliza os conceptos de acto e potencia. O ser dáse en acto en relación co que é nun momento determinado e en potencia con respecto ao que aínda non é, pero que co cambio chegará a ser.

Existen distintos modos de movemento ou cambio:
substancial (xeración e corrupción do ser);
cualitativo (alteración dos accidentes non esenciais e con contido do ser);
cuantitativo (aumento e disminución: a cantidade do ser);
local (o desprazamento, a traslación dun ser dun lugar a outro).

 Para rematar sinalar que para Aristóteles todos os seres están compostos de materia e forma. A primeira está contida na segunda. A esencia dos seres sempre estará na forma (Teoría hilemórfica).

De todos estes conceptos participa o ser do home como ser natural, é dicir, posúe sustancia, accidentes, principio de movemento, materia e forma.

A teoría do home de Aristóteles non ten connotaciones místicas como a de Platón. Para Aristóteles o home é un ser natural máis, polo que ao analizalo segue a mesma teoría que para o resto de seres, a teoría hilemórfica: Os seres compóñense de materia e de forma. A materia identifícase co corpo, e a forma co alma e áchanse unidos. Esta unión do corpo e a alma é unha unión substancial, indispensable, non como en Platón que se trataba dunha unión antinatural. A alma non poderá existir separada do corpo, polo que Aristóteles nega a inmortalidad do alma. Será o principio vital, é dicir, aquilo que dota de vida aos corpos, polo tanto, todos os seres vivos terán alma.

Hai distintos tipos de alma, e deles dependerán as funcións dos seres vivos:
- Alma vegetativa: (propia dos vegetales) a ela van unidas as capacidades de asimilación e reprodución.
- Alma sensitiva: (propia dos animais) a ela van unidas as capacidades propias do alma vegetativa máis a do desexo, a do desprazamento, a sensitiva e ata a imaxinación e a memoria.
- Alma racional: (propia do ser humano) a ela van unidas as capacidades das almas sensitiva e vegetativa ademais das capacidades de entendemento e vontade, propias do home.

 A alma humana é entelequia, é dicir é a realización cumprida das posibilidades do corpo. A alma é como un ideal de cada ser, é aquilo que vai guiar a cada un para que realice todas as súas potencialidades .Determina a forma específica da actualización da materia nos seres vivos