Aristóteles naceu en 384 a. C. na cidade de Estagira (razón pola cal alcumoullo o Estagirita), non lonxe do actual Monte Athos, na península Calcídica, entón pertencente ao Reino de Macedonia (actual Macedonia).
O seu pai, Nicómaco, foi médico do rei Amintas III de Macedonia, feito que explica a súa relación coa corte real de Macedonia, que tería unha importante influencia na súa vida. En 367 a. C., cando Aristóteles tiña 17 anos, o seu pai morreu e o seu titor Proxeno de Atarneo enviouno a Atenas, por entón un importante centro intelectual do mundo grego, para que estudase na Academia de Platón.
Alí permaneceu por vinte anos. Trala morte de Platón en 347 a. C., Aristóteles deixou Atenas e viaxou a Atarneo e a Aso, en Asia Menor, onde viviu por aproximadamente tres anos baixo a protección do seu amigo e antigo compañeiro da Academia, Hermias, quen era gobernador da cidade. Cando Hermias foi asasinado, Aristóteles viaxou á cidade de Mitilene, na illa de Lesbos, onde permaneceu por dous anos. Alí continuou coas súas investigacións xunto a Teofrasto, nativo de Lesbos, enfocándose en zoología e biología mariña. Ademais casouse con Pythias, a sobrina de Hermias, con quen tivo unha filla do mesmo nome. En 343 a. C., o rei Filipo II de Macedonia convocou a Aristóteles para que fose titor do seu fillo de 13 anos, que máis tarde sería coñecido como Alejandro Magno. Aristóteles viaxou entón a Pella, por entón a capital do imperio macedonio, e ensinou a Alejandro durante, polo menos, dous anos, ata que iniciou a súa carreira militar. En 335 a. C., Aristóteles regresou a Atenas e fundou a súa propia escola, o Liceo (chamado así por estar situado dentro dun recinto dedicado ao deus Apolo Licio). A diferenza da Academia, o Liceo non era unha escola privada e moitas das clases eran públicas e gratuitas. Ao longo da súa vida Aristóteles reuniu unha vasta biblioteca e unha cantidade de seguidores e investigadores, coñecidos como os peripatéticos, 'itinerantes', chamados así polo costume que tiñan de discutir camiñando). A maioría dos traballos de Aristóteles que se conservan son deste período. Cando Alejandro morreu en 323 a. C., é probable que Atenas volvésese un lugar incómodo para os macedonios, especialmente para quen tiñan as conexións de Aristóteles.
Tras declarar (segundo cóntase) que non vía razón para deixar que Atenas pecase dúas veces contra a filosofía (en referencia á condena de Sócrates), Aristóteles deixou a cidade e viaxou a Calcis, na illa de Eubea, onde morreu ao ano seguinte, en 322 a. C., por causas naturais.
